اِوا خواهر شب وَلنتايني وخت گير آوردي واسه ديدن سريال يوزارسيف، بزن پي‌ام‌سي الان کامران و هومن شروع مي‌شه. اصلا قحطي مصر اگه هفت سال طول کشيد اينجا که قربونش برم از وختي اعليحضرت ناصرالدين شاه رو به گلوله بستند گشنگي داريم، تازه‌شم اون موقع از هُول وَلا سه شب خان‌باجي موميايي گذاشت زير زبونم، اما لام تا کام افاقه نکرد و جيک نزدم...  هي دعا نويس ‌آوردند و چشم زخم گرفتند و اسپند دود کردن تا يه خورده هوش و حواسم اومد سر جاش.

آقاجونم داشت خودشو هلاک مي‌کرد آخه دختر ته‌طغاري عزيز دل باباس، حالا شايد سنش به وقت شُووَر دادن باشه، ولي دختر صد سالش هم باشه تو چشم ننه و باباش بچه‌اس...

آخ آخ چه روزي بود ما تو سر دري داشتم نماز مي‌خونديم که شاه شهيد هم انگاري اومده بود زيارت، که يک هو گروپ صداي تير اومد ... من باور نکردم مگر ظل‌الله تير مي‌خورد که چه رسد بميرد!  تازه من چند شب پيش خواب ديده بودم که مي‌شم سوگلي خاصه شاه و  به عمارت و حرمسرا پا مي‌ذارم جا پاي انيس‌الدوله ... زهي زرشک! 

آره خواهر! داشتم مي‌گفتم با خودم گفتم بي‌خيال شاه شهيد، اکبر ندهد خداي اکبر که دهد! اگه قرار به حرف منه که دلم رضا نمي‌ده به هيچ کدوم اينا راي بدم. اون که هشت سال سر کارمون گذاشت حالا افاده و منت داره طَبَق طَبَق و "از دست پس ميزنه، با پا پيش ميكشه"  اين يکي هم که قربونش برم تو اين چهار سال "اسب رو گم كرده، پي نعلش ميگرده" يکي نيست به من بگه که استخري كه آب نداره، اينهمه قورباغه ميخواد چكار ؟! تازه اون شيخ خواب‌آلود هم که اگه خيري داشت که اسمش رو مي‌گذاشتن خيرالله! به خدا از بي کفني زنده‌ايم خواهر...

به مرگ جفت چهارتا بچه‌هام(!) که مي‌خوام دنياش نباشه اين کانديدها همه سر و ته يه کارباسن. تازه اگه مي‌خوان يه کار اساسي کنيم بهتره همين "پوتیفار" رو بکنن رييس جمهور. چون اَولندِش که رجال سياسيه و دومَندِش هم که مشاور و مشورت رو تومني صنار اعتبار مي‌ده. فقط مي‌مونه او ريش بزيش که اون هم مي ره دو ماه اجباري وردست سردار ناجا سر و ته ماجرا هم مي‌آد....

عوام رو چه به اين حرفا! وا بلا به دور ! مردم چي مي گن؟ از وختي اين گلين خانم پا به ماه شده، هي به بدبخت شُووَرش زاکاس مي‌آد که انار مي‌خوام. حالا اون ننه مرده از کجا تو چله تابستوني انار گير بياره؟ الله اعلم! واقعا که مردم عجب انتظارات بي‌جايي دارن. خدا شانس بده حالا برو تو دل شُووَرش يک دل مي‌گِه "گلين‌جون" هزار تا "جون" مي‌شنوه. اينقدر ناز و کرشمه مي‌آد که انگار شکم اولشه. زنيکه خُل‌مَشَنگ.

حالا بعد از قرني شنبه به نوروز افتاده و هي فيس مي‌آد که مَسکن رو ارزون کردم. کجاي کاري عمو اوغلي! از تو عباسي از ما رقاصي. تو که از دستت آب نمي‌چکه قربونت برم، پيش قاضي و معلق بازي! ديگه پيراهن بعد از عروسي براي گل منار خوبه!

آره خواهر! من که واسه دل وامونده خودم نمي‌گم از من گذشته... فقط فکر و نگرونيم پي اين طوله‌هامه... خودت مادري و مي دوني چي مي‌گم ... حالا دخترها رو يه طور شُوَور مي‌ديم و مي‌رَن، ديگه واسه پسرها بايد يه کاري باري چفت و جور کنيم يا نه؟... بخدا تا گوساله گاو بشه دل صاحبش آب مي‌شه.

راستي گفتم گاو ياد فرنگيس افتادم، خير سرم اون روز رفتم شابدوالعظيم(!)، اومدني دو سيخ کباب ريحاني گرفتم گفتم اون‌هم سر ماهشه، ويار داره برم ببينمش. دختره گيس بريده تا منو ديد شروع کرد لُغُز خوندن که: آقامون گفته از دست برو بچ اصلاح‌طلب‌ها لقمه نخوري‌ها، تو روحيه بچه‌مون اثر مي‌ذاره! هي اومدم خرفهمش کنم که بابا ديگه اين روزها معتمد ملي با اصلاح‌طلب فرق داره ديدم اصلا اين حرفا تف سربالاست. به وجود لا وجود نطفه وامونده‌اش هزار تا ليچار بار کردم و برگشتم سر فايطون ميرز علي‌اصغر... عجب روزگاري که تُرُب هم جزء مركبات شده !

خانم‌باجي؛ از جلو عمارت مرمر رد مي‌شدم که دوباره ياد خدا بيامرز شاه شهيد افتادم؛ عکس سبيلوش، رو تُنگ قليون آقاجون هست و آقاجون با هر قُل‌قُل و چُست و دود يادي ازش مي‌کنه. عمه ناتني آقاجون يکي از سوگلي‌هاي صيغه‌اي شاه بود اما بدبخت تنورش کور بود و به خاطر دل عمه که نمي‌شد مملکت رو بي وليعهد گذاشت. همون موقع شاه شهيد هشت خروار از زمين‌هاي اعلاي ولايت ورامين رو ملاقباله به اسم عمه انگشت زد و سه طلاقش کرد و خلاص، حالا عمه کيا بيايي دارد که نگو.

چند روز پيش رفتم ورامين عمه طالبي‌هايي بار آورده اين هوار! عمه از تصدق شاه برا خودش شده مافياي ثروت.  به من هم گفت بگرد ببين تو اين مزايدات واگذاري شرکت‌ها يه کارخونه توپ پيدا کردي بگو پا پيش بذاريم و بشيم کارفرما.... حالا تو برو هي به حداقل حقوق کارگري اوس رحيم بناز و جار بزن که امسال قراره افزايش حقوق اساسي بشه. به همه شما اين عمه بي‌‌ورثه ما خنديده. هي از ناي خروس تا بوق سگ برو تو دل تاريک کارگاه بوق بزن واسه چندرغاز تومن ناقابل.

خواهر جان! من هروقت اين مردک چشم شور عين‌الخان را مي‌بينم يه قوزي بالا مي‌آرم، نکبت اصلا شگون نداره. پريروز داشتم با عاليه از حموم مي‌اومدم عين اجل معلق سبز شد جلوم... از همونجا راهمو کج کردم و رفتم دعانويس. سه تا هم تخم‌مرغ شکوندم بلا به دور...

خواهر اعتصام‌الدوله اومده بود مزه دهنم رو بچشه واسه اَخَويش خواستگاري کنه. دِل‌دِل کردم تا بعد از انتخابات جوابشو بدم. آخه خدا را چه ديدي شايد حزب اينا تو انتخابات وَر بپره و من هم که نمي‌تونم با چهار يتيم قدو نيم قد، جووني‌مو سر يه جوان بي‌کلاه بذارم. من هنوز جوونم، همين بهار که بياد مي‌رم تو چهل و دو سالگي... اون که واسه من تو اين روزگار فت و فراوونه خواستگاره...

اي خواهر ببخش پرجونگي مي‌کنم، آخه آدم دردشو به تنها خواهرش نگه که به سينه قبر ببره؟ ديروز اقدس با بزمچه‌هاش کرور ريختن خونه عين قوم مغول. تو خونه هم آه نبود که با ناله سودا کنيم. رفتم راسته سر گذر، نيم من گوشت و سه سير قند و يک شاخه تنباکوي خوانسار و يک سير چاي خريدم. سردست شد شش‌تومن و سه‌هزار ... مغزم سوت کشيد .... اومدم تلگراف‌خونه يه تل زدم به 124 و چغلي مرتيکه قرومسـ... گران‌فروش رو کردم. تازه براي اين که پياز داغ ماجرا رو هم زياد کنم ادعا کردم که خارج از چشم خواهر و مادري نگام کرده .... اون برادر پشت تل هم که بيشتر به پيامگير شبيه بود، نه گذاشت و نه برداشت و با موسيقي قرتي گفت: شکايت شما پيگيري خواهد شد... آخ اگه دوره امين‌السلطنه بود که با يک اس‌ام‌اس (!) مي‌دادند خشتک مرتيکه گران‌فروش رو  وسط بازار روي سرش بکشند و هزار تا فلک رُوش، از جهت آن که به ناموس ملت نگاه کج و مُعوَج انداخته!

يادش بخير تو ايوون مي‌نشستيم و نون گرم و قاتوق چکيده مي‌زديم به رگ، وختي هم که آقاجون مي‌رفت دست به آب، دزدکي قليون مي‌کشيديم و سرمون هيري ويري گيج مي‌رفت، حالا شهر اين قدر فرنگي شده که قليونارو مي‌شکنيم و جاي نون و قاتوق، پيتزا با سس خرچنگ مي‌خوريم... گور باباي سنت.

خواهر جان! تو را جدت شب وَلنتاين‌مان را خراب نکن هر ثانيه از اين سريال متد متري يوزارسيف به قيمت خون ملت براي صدا و سيما آب خورده، بي‌خيالش شو! اعصابم را خورد نکن ... بزن‌ پي‌ام‌سي کامران و هومن الان تمام مي‌شود....

مي‌شنوي خواهر؟ مي‌شنوي ؟ خوابيدي ؟! هِي بَد مصب! منو باش که پيش بيعاره نقاره ميزنم!

پ‌ن: چاپ آذرپيام مورخه ۲۲/۱۱/۸۷ 

هاشمي رفسنجاني:

 ياد ايامي که در گلشن فغاني داشتم ـ در ميان لاله و گل آشياني داشتم

سيدمحمد خاتمي: (  ناز نکن نازنکن ، ناز نکن نازنکن... )    يا

           (نازي نازي نازي به خوشگليت مي‌نازي ـ قرار نبود بگيري دل منو به بازي)

احمد‌ي‌نژاد: دايه دايه يه مرد جنگم.   یا    حمله ای یاران زنو برپا شده ...

کروبي:(خوابم يا بيدارم تو با مني اما... ) يا (سر تو بذار رو شونه‌هام خوابت بگيره....)

لاريجاني: ايشان دچار ياس فلسفي شده‌اند و ترانه‌ زير لبي ندارند.

حداد عادل:

در دوره رياست: (پرکن پياله را کين آه آتشين ـ ديريست ره به حال خرابم نمي‌برد)

در زمان حال:(کي اشکاتو پاک مي کنه وقتي که غصه داري ـ دست به موهات کي مي‌کشه ...) 

فاطمه رجبي: من يک زن تنهاي شهرم با همه کس قهر قهرم!

قاليباف: کوچلره سو سپ‌بي‌شم ـ يار گلنده توز اولماسين

رحيم مشايي : منو اين همه خوشبختي محاله محاله ...

ميرحسين موسوي: يه دلم مي‌گه برم برم ـ يه دلم مي‌گه نرو نرو

صفار هرندي: (با توهم توطئه) بلا ای بلا - بلا دختر مردم... 

محصولي: گنج قارون نمي‌خوام، مال فراوون نمي‌‌خوام ـ تخت سلیمون نمي‌خوام...

کرباسچي: وقتي که دلتنگه فايدش چيه آزادي ـ زندگي زندونه وقتي نباشه شادي.

مهاجراني: آهاي مسافري که میري به سوي ياران ـ چشماي من مال تو بردار ببر به ايران.

  و این داستان ادامه دارد...

پ ن: و انصافا برخی کامنت ها شارژ مضاعفم می کند (به خصوص استاد سیدرضا علوی).

     مبرهن است که لازمه و اُبُهت نويسندگي به «داشتن سبيل مدل صادق هدايت، استعمال سيگار و نوشيدن مکرر چاي» است. في‌الحال دو ملزوم اول را به جهت «بچه مثبت بودن» و همچنين «زن‌ذليلي» از ما گرفته‌اند، اما براي فقره آخر که اختيار شکم‌مان با خودمان است تا هر قدر بخواهيم از باب همان لازمه و اُبُهت نويسندگي چاي بنوشيم!

با اين مقدمه، روي سخنم با جناب سيد ناظمي است که در حال رتق و فتق امورات فرهنگي شهر هستند و از آنجا که مي‌بايست کار فرهنگي را زير بنايي و با اولويت مشخص انجام داد، فلذا ضروري ‌است که ابتدا دستوري فرمايند که در جلسات پاتوغ يا نشست ماهانه مطبوعات و ... اين چاي‌باريکه (از ماده آب باريکه) را از خيل قلم ‌به دستان دريغ نفرمايند، که چند استکان چاي ترجيحا پررنگ، از حلاوت شيريني و موز که ديروز نثارمان کردند بيشتر و بهتر است.

پ‌ن1: در پاسخ به دوستاني که پيشنهاد حمل فلاسک به جلسات متبوعه را داشتند بايد عرض کنم که: يک ت‍ُرک واقعي هيچ وقت از فلاسک چاي نمي‌خورد!

پ‌ن2: دوست عزیزم جناب داود هوشنگ در حاشيه يکي از همين جلسات، مقاله مبسوطي نوشتند بدين مضمون: که خدا هيچ تُرکي را با چاي نخوردن به امتحان نکشاند.

پ‌ن۳: براي ستون ساققيز اين هفته نشريه آذرپيام، جناب جمشيدخان نظمي (صاحب سرسلسله بنياد شهيد، جانبازان و آزادگان) مورد تفقد قرار گرفته که به جهت نبود وقت در وبلاگ نگذاشتم. اگر خواستيد از اينجا بخوانيد. ضمنا مطالب هفته‌هاي قبل را هم از اينجا بخوانيد. ( قبل از ذخيره و مطالعه آنها، بي زحمت مسلح به آکروبات ریدر باشيد).

                                             *********************

جوابیه جناب سیدقاسم ناظمی

از اینکه می بینم قشر فرهیخته و اندیشمند در سایه فعالیتهای فرهنگ سازانه و طرحهای مختلف مایه کوبی به سطحی از پیشرفت رسیده اند که به آن سه قسم مذکور قناعت می کنند بسیار مشعوفم.

در دوره ما در کنار این ملزومات لازم که مذکور افتاد برخی عادات و عنعنه های دیگر نیز مرسوم بود که انگار منقرض شده اند و همین جا بر خود واجب می دانم از رییس سازمان میراث فرهنگی از جان و دل خواهان ثبت ملی این میراث باشم.

ضمن تقدیر از شما که به میراث معنوی توجه جدی دارید و بعید نیست که از عمله مواجب بگیر جناب مشایی هم باشید یادآوری می کنم که همان روز که قدری در مراسم چایی تعللی پیش آمد بسیاری از پیشکاران توبیخ شدند به نحوی که برخی خبرها از هاراگیری برخی از آنها حکایت دارد.

اگرچه در خصوص این مراسم هنوز در اسناد و منابع تاریخی گزارشی موثق وارد نشده با این حال پیشنهاد می کنم برای گرفتن در دست پیش سازمان مذکور این آیین را هم ثبت کند تا فردا ژاپنی ها از دستمان در نیاورند.

پایان این مقال را به سپاس از شما اختصاص می دهم که ضمن اعتراف به صفت مذموم زن زلیلی باز از فرهنگ دیرین خود پاسداری می کنید درود می فرستم و خواستار انم که راه پر افتخار تان بعد شما هم ادامه یابد چرا که با این افشای راز امیدی بر بقای وجودتان نیست .

بیت:

گفت منصور کز او گشت سر دار بلند

جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

جناب باغشمال قلم پرانی ما را ببخشید آنچه آمد جوششی بود و ما بی تقصیر.

(ممنون از ابراز لطف آقای سیدناظمی)