راستش تا حالا براي من مبرهن نشده که آيا "شوراي عالي کار" که هر ساله شب عيدي اسمش سر زبان‌ها مي‌افتد ، واقعا صحت دارد يا يک چيز سرکاري و تشريفاتي است که محض خالي نبودن عريضه چهارشنبه سوري محيا مي‌شود!‌ که اين جلسه پس از چند بار دور هم نشستن و صفا کردن و آجيل شکستن زاکاس بفرمايد: "شوراي عالي کار با حضور نمايندگان دولت،کارفرما و کارگر تشکيل جلسه داد و چندر غاز به حقوق کارگران افزود" ، و کارگران عزيز هم خوشحال و شنگول بشکن‌زنان از اين دستاورد بزرگ بشريت، دست اهل و عيال و ننه و بابا را مي‌گيرند و عيد را مي‌روند شاه عبدالعظيم،و تازه چشمشان هم يک لَمه خيس مي‌شود که: آقا طلبيد و آمديم به پابوسي!...

 با عرض مراتب فوق لطفا موارد زير را بررسي فرماييد:

1.       شوراي عالي کار چگونه چيست؟!

2.       نماينده دولت کيست و کدام جور است؟! 

3.       ضخامت گردن نماينده کارفرما چند اينچ بر ثانيه است؟!

4.       به فرض صحت وجود شوراي عالي کار، آيا نماينده کارگران جرات حرف زدن در این جلسه را دارد؟

5.       نماينده کارگران در حين جلسه مذکور، همزمان به نظافت اتاق و پذيرايي از مهمانان مي‌پردازد؟ (در غير اين‌صورت به کميته انضباطي معرفي شود)

6.       فرق نماينده دولت با نماينده کارفرما در چرايي شورا است يا چگونگي آن!؟

7.        کارگر چيست؟!  جرم حجمي او را بر حسب ژول محاسبه کنيد!!!!!

8.       آيا بالغ بر 8ميلون نفر هوازي‌ها (موسوم به کارگر) اصلا نيازي به ريخت و پاش‌ آن‌هم از نوع افزايش دستمزد دارند؟!

9.       نماينده کارگر در شوراي موسوم به عالي کار، روي صندلي مي‌نشيند يا روي برانکارد دراز مي‌کشد؟!!!

10.    آيا کسي که به عنوان نماينده کارگر در جلسه شوراي عالي کار شرکت مي‌کند واقعا کارگر است و يا آن که با رنگ‌آميزي کارگران خودش در شونصد جا به عنوان عضو هيئت مديره، رئيس و قائم مقام و... حضور فعال دارد؟

11.   آيا با 300 هزار تومان مصوبه سال 89 مي‌شود بدون آخ گفتن، هم اجاره خانه و قسط بانکي داد و همه خيلي چيزهاي ديگر !؟

12.   حالا قيمت گوشت و مرغ و دارو و درمان و مدرسه و غيره‌ذلک را بي‌خيال، آيا با 300 هزار تومان مي‌شود به غير از تنفس کار ديگري هم کرد.

13.   شاخص فلاکت، خط فقر، خط مرگ، خط حُنّاق و همه اين‌ها را بي‌خيال، کارفرماي شما عيد نوروز در دبي تشريف دارند يا آنتاليا؟!

پ ن۱: اگر در متن فوق جای (؟) و (!) خیلی پس و پیش شده که به بزرگی خوتان ببخشید. چرا که نوع چنین نثری می طلبد که گاهی اول متعجب (!) شوید بعد حالت پرسشی (؟) در شما بوجود آید و بالعکس، گاهی هم باید اول لحن سوالی (؟) در شما ایجاد شود و بعد به نشانه تعجب (!) مغرتان سوت بکشد؟!؟! 

 پ ن۲: چاپ روزنامه سرخاب ۲۵/۱۲/۸۸